சொல்லாமலே..............

ஒவ்வொரு முறையும் உடைந்துப் போகிறேன்

 உன் நினைவுகளை சுமக்க முடியாத வறண்ட நிலமாய்!!!  

உன்னருகில் நான் என்னருகே நீ 

காதல் மட்டும் தூரமாய்!!!  

வார்த்தைகள் ஒளிந்து உயிர் கொல்கிறது உன் மௌனம்...

 இதயம் தாண்டி தவிக்கிறது ஒரு தேடல்!!!  

உன்னிடம் உடன்படும் நட்பு 

காதலில் மட்டும் ஏன் முரண்படுகிறது!!!

சும்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்மா!!!!

ஜாதியில்லை மதமுமில்லையென்று
யார் சொன்னது?
உன் காதலுக்கு
ஜாதியுமுண்டு மதமுமுண்டு
இதயம் மட்டுமில்லை!!
காரணம் நீ
கண்களைத் தந்து
இதயத்தை
வாங்கிக் கொண்டவன்...!!!


-->>@@@இராஜேஸ் அக்காவுக்காக@@@>>--

என் உளறலையெல்லாம் கவிதையென்று நம்பும் பதிவுலக நண்பர்களுக்கு இனிய அன்பர் தின வாழ்த்துகள் :-)

அன்பில்லாத உனக்கு!!!

அப்படித்தான் அழைக்கத்
தோன்றுகிறது உன்னை...

எனக்குள் வன்முறையத் தூவிச்
சென்றாய் அன்று எதுவுமே
சொல்லாமலே...

இன்றோ என்னை
சந்தோஷிக்க விரும்புகிறாய் நட்பாய்...

இருந்தும் உனக்குத்
தெரியாமலே
உனக்கு முன்பே நான்
வாழ ஆரம்பித்து விட்டேன்...

தினமும் மழையில்
நனைகிறேன்...

இளையராஜாவோடு காற்றில்
மிதக்கிறேன்...

தோழியோடு சேர்ந்துச் சிரிக்கிறேன்...

இதுவரை பார்க்காத படங்களையெல்லாம்
விரும்பிப் பார்க்கிறேன்...

ம்ம்ம்ம்...

ஆயினும் இதுவரை
இன்றுவரை நிகழாத
சாத்தியக்கூறுகள்தான் அவை...

தனிமைகூட என்னிடம்
தனித்துத்தான் நிற்கிறது!!!

அன்று தனிமையில் என்னிடம் நீ சொல்லி வைத்த
வார்த்தைகள்....

"என்னைக் கிள்ளி உன்னை அழ வைப்பேன்"

பிரிவுகள் சாஸ்வதமல்ல... ஏன் நீ...நான்... யாருமே

"அன்பின் அர்த்தங்கள் சில நேரங்களில் பிரிதலிலும் இருக்கக்கூடும்" - கவிதாயினி

பி.கு: அன்பின் பதிவுலக மக்கட்கு, இது கவுஜ, கவிதை என்று நான் வகைப்படுத்தவில்லை :-P அதனால் தைரியமா நீங்க கும்மி அடிக்கலாம் :-)

துளிர்க்கவில்லை

தொலைதூரம் தொலைந்துப்
போனேன் மேகமாய்

நீயும் வந்து
நெஞ்சில் சாரலடித்தாய்

உன்னருகே நெருங்கும்
நேரம் தீக்கங்காய்
மாறியேனோ உயிர்
எரித்தாய்

மேகமென்று உருகாமல்
தீயென்று காயாமல்
சருகாகி உதிர்கிறேன்
உன் நினைவாலே

சருகுகள் முளைக்கலாம்
நீயும் வந்தால்
நாளை மழை வரும்
வானிலையும் மாறுகிறது
சில நாட்களாய்
நான் மட்டும் ஏனோ

இன்னும் துளிர்க்கவில்லை!!!

நியூட்டனும் நீயும் - முதலாம் விதி

துயரத்தை விழுங்கும்
உன் இறுதிப் பார்வையில்
கசிந்து உருகி
தடமாறுகிறது

ஓர் இதயம்!!!

சீக்கிரம் வருவாயா?

எங்கேடா போய் தொலைந்தாய்

இவ்வளவு நாளாய்....

உன்னைத் தொலைத்து தேடி

தவித்தது போதும்

சீக்கிரம் வா...

உன்னிடம் சொல்ல இரண்டாயிரமிருக்கு

உனக்கு பிடிக்குமென்று

மருதாணி கையில் இட்டது

உன்னுடைய நினைவில்

காரை சுவற்றில் இடித்தது

உனக்குப் பிடித்தப் பாடல்

தினமும் சுப்ரபாதமானது

இப்போதெல்லாம் அம்மாவிடம்

சண்டை போடாதது

மழையில் நனைய

ஏங்கிக் கொண்டே

குடையும் பிடிப்பது

கையைச் சுடாமலே

சமையல் செய்வது

இன்னும் ஓராயிரம் காரணமிருக்கு

உன்னிடம் சொல்ல :-)

இதற்காகவேனும் சீக்கிரம் வருவாயா?

இந்தக் கவிதையும் முற்றுப்பெறவில்லை!!!!

என்றாவது எப்போதாவது
உன்னைப் பற்றிய
நினைவுகள் பேராழியாய்
அலைக்கழித்துச் சென்றாலும்
அள்ளித் தெளித்த

அவசர கோலமாய்
உன் மௌனத்தையும்

மிஞ்சி நிற்கிறது
சில செல்லக் கோபங்கள்

கைவிரல் நடுங்க கைக்கோர்த்த

அந்த மழை நாட்களை

மறக்கத் துடித்தும்
ஒவ்வொரு இரவும்

தலையணையை
ஈரமாக்கிச் செல்கிறது

உந்தனின் நினைவலைகள்

வாழவும் விடாமலும்

சாகவும் விடாமலும்
உயிரினுள்ளே களைத்துப் போய்
உதடு கடிக்கின்றன

சில அற்ப காரணங்கள்

கையை மீறிச் சென்ற
கணங்களைப் போலவும்
முகவரியில்லாத தேடலைப் போலவும்
இந்தக் கவிதையும் முற்றுப்பெறவில்லை!!!!