வெளிப்புறப்படப்பிடிப்பு

கடந்த மாதம் இறுதியில்...வெளிப்புறப்படப்பிடிப்புகாக பகாங் செல்ல வேண்டியிருந்தது. வெளிப்புறப்படப்பிடிப்பு என்றாலே கொஞ்சம் குஷித்தான். வருட முழுவதும் ஸ்டுடியோவில் குளிரில் நடுங்கிக்கொண்டேயிருப்பதைவிட இந்த மாதிரி வெளியூருக்குச் சென்று படப்பிடிப்பில் கலந்துக் கொள்வதிலும் சுவாரசியம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. அதிலும் காமிரா மற்றும் இத்யாதிகளுடன் ஒரு படையோடு போய் இறங்கும்போது ஒரு தனி வரவேற்பே காத்திருக்கும். அது மேலும் உற்சாகத்தை கூட்டிவிடும். கல்வியமைச்சின் PIPPக்கு ஏற்ப மலாய் பள்ளிகளை வலுப்படுத்தும் ஒரு திட்டமாகவே எங்களுடைய நிகழ்ச்சிகள் அமைந்திருக்கும்.

அந்த வகையில் முவாட்சாம் ஷா (Muadzam Shah) என்ற சிற்றூருக்குச் சென்றிருந்தோம். ஏதோ ஒரு காட்டுக்குள் கண்ணைக் கட்டி விட்டது போல் தோன்றவே செய்தது. பரப்பான நகர வாழ்வுக்கு பழகிவிட்டவர்களுக்கு நிச்சயம் இந்த இடம் கொஞ்சம் அலுப்பூட்டவே செய்யும். அதிலும் ஓர் இந்திய முகத்தைக்கூட காணாததில் கொஞ்சம் வருத்தம்தான் எனக்கு. கைப்பேசி தொடர்பு அடிக்கடி கிடைக்காமல் போனது கொஞ்சம் கஷ்டமான விஷமாகவே தோன்றியது. தொழில்தொடர்பாக யாரையும் அவசரத்தில் தொடர்புக் கொள்ள முடியாதது எரிச்சலோடு கூடிய வருத்தம்தான். ஆனால் விடுமுறை...சுற்றுலா என்று செல்லுவோருக்கு மட்டும் இது பொருந்தும்.

நாங்கள் சென்ற பள்ளியில் மலாய் மாணவர்களையடுத்து ஒரு சில பூர்வக்குடி மாணவர்களும் பயின்று வந்தது சற்று ஆரோக்கியமான விஷயமாகவே தோன்றியது. நம் நாட்டின் அசூர வளர்ச்சியில் இந்த பூர்வக்குடியினரும் பின் தங்கிவிடக்கூடாதே என்ற ஆதங்கம் நமக்கு இருக்கத்தான் செய்கிறது. கல்வியொன்றினால் மட்டுமே தங்களை மேம்படுத்திக்கொள்ள முடியும் என்பதை இவர்களில் ஒரு சிலர் புரிந்துக் கொண்டு, அதற்காக தங்களையும் தயார்படுத்தி வருவது வரவேற்க வேண்டிய ஒன்றாகும். அவர்களில் 'செமெலாய்' இனத்து மாணவர்களே பெரும்பான்மையினராக இருந்தனர். ஒரு சில மாணவர்களோடு உரையாட வாய்ப்புக் கிட்டிய போது...அவர்களில் ஒரு மாணவியிடம் உன் எதிர்கால ஆசை என்னவென்று வினவியபோது விண்வெளிக்குச் செல்ல வேண்டுமென்றாள். முன்னாள் இந்திய குடியரசு தலைவர் டாக்டர் ஏ.பி.ஜே அப்துல் கலாம் கூறியதுபோல் அவளும் கனவு காண்கிறாள். அவளின் கனவும் ஒரு நாள் நிஜமாக வேண்டும்.

கிட்டதட்ட ஒரு வாரத்திற்கும் மேலாக பயிற்சிக்கு சென்றிருந்து விட்டு தூக்கம் போதாமல் அப்படியே படப்பிடிப்பில் கலந்துக் கொண்டதால் காய்ச்சலே வந்துவிட்டது. ஒரே நாளில் படப்பிடிப்பை முடித்துக் கொண்டு தங்கும் விடுதியில் குளித்துவிட்டு படுத்ததுதான் மறுநாள் காலையில்தான் எழ முடிந்தது. ஆனாலும் இதுவரையில் இல்லாத மகிழ்ச்சி இந்த படப்பிடிப்பில் கிடைத்தது என்றால் மிகையில்லை. சற்று யோசித்துப் பார்க்கையில், வேலையில் ஆழ்ந்திருந்த சமயம் ஒரு சில மாணவிகள் தயங்கி தயங்கி எங்களை அணுகியதை கண்டும் காணாததை போல் இருந்துவிட்டேன். நேரடியாக படப்பிடிப்பை காணும் ஆவல் என்று எண்ணியிருந்தேன். ஆனால் அவர்களில் ஒரு மலாய் மாணவி தயங்கியபடி என்னை அணுகினாள். என்னவென்று கேள்வியோடு நோக்கியபோது "அக்கா நாங்கள் உங்களை 'சலாம்' செய்யலாமா (வாழ்த்தலாமா)" என்றாள் தயக்கத்தோடு. சரியென்று சிரித்தப்படி தலையாட்டாவும், அவர்கள் அனைவரும் என் கையை பிடித்து அவர்கள் கலாச்சாரத்தின் படி முத்தமிட்டு சென்றனர். ஆஹா மலர்கொத்தே என்னை வருடியது போன்ற சிலிர்ப்பை தவிர்க்க முடியவில்லைதான். புறநகர் பகுதியில் வாழும் மனிதர்களுக்கு இருக்கும் சினேக மனப்பான்மைகூட, நாகரிகமாய் வாழ்வதாய் காட்டிக் கொள்ளும் இந்த நகர்புறத்து மக்களுக்கு இல்லாமல் போய்விட்டதே. குறைந்தபட்சமாய் சின்னதாய் சிரிப்பைக்கூட காண்பது அரிதாகிவிட்டது. அவ்வளவு ஏன் நம் பக்கத்துவீட்டுக்காரரைகூட நாம் தெரிந்து வைத்திருப்பதில்லையே.

தலைநகருக்கு கிளம்பி வரும் வழியில் பெரா ஏரிக்குச் Tasik Bera (Bera Lake) சென்று வந்தது மனதிற்கு இதமாகவே இருந்தது.