Thursday, March 13, 2008

யாதுமாகி நின்றாய் - பகுதி 9

யாதுமாகி நின்றாய் - பகுதி 9




காய்ச்சலின் வீரியம் குறைந்து வழக்கம் போல் அனு பள்ளிக்குப் போய் வந்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் அவளுடைய மனதில் பினாங்கிற்கு பயிற்சிக்குச் சென்ற போது நடந்த சம்பவங்களே நிழலாடிக் கொண்டிருந்தன. அவளுடைய ஐந்து நாள் பயிற்சியின் கடைசி நாள் சீக்கிரமாகவே முடிந்துவிடவே, அனு தான் திட்டமிட்டிருந்தப் படி அவளுடைய பழைய வீட்டைப் பார்க்க கிளம்பிவிட்டாள். அவள் இந்தப் பயிற்சிக்கு ஒத்துக் கொண்டதற்கு இதுவும் ஒரு காரணமாகும். ஐந்து வருடங்களுக்கும் மேலாகிவிட்டது அவள் பினாங்கிற்கு வந்து. அவள் ஆறாம் படிவம் முடித்து பல்கலைக்கழகத்திற்கு நுழைந்தப் பிறகு ஒரு தடவைக்கூட இங்கு வந்தது கிடையாது. முதலில் சற்று சிரமமாக இருந்தாலும் கடைசியில் ஒரு வழியாக வீட்டைக் கண்டுப் பிடித்து போய் விட்டாள். ஆனால், அவளுடைய பழைய வீட்டின் தோற்றம் முழுவதும் மாறியிருக்க ஏதோ தவறாக வந்து விட்டோமோ என்று தடுமாறி நின்றுக் கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய தடுமாற்றம் ஒரிரு நிமிடஙகள்தான் இருக்கும் அதற்குள் வீட்டினுள் இருந்து யாரோ தன்னை கவனித்துக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்து யார் என்று பார்க்க திரும்பினாள்.



அதற்குள் ஐம்பது வயதுதக்க பெண்மணி அவளை நெருங்கி விசாரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்.



“யார் நீங்க…யாரைப் பார்க்கணும்”



“வந்து…நான் அனு கோலாலம்பூரிலிருந்து வரேன்… வந்து இந்த வீட்டில் முன்பு வளர்மதின்னு ஒரு அம்மா இருந்தாங்க…”



“அவங்க இங்க இல்லையே…நாங்க இந்த வீட்டை வாங்கி அஞ்சு வருஷமிருக்கும்”



“தெரியும்மா…வந்து நான் அவங்க பொண்ணு அனுராதா…பயிற்சி விஷயமா இங்கு வந்திருந்தேன்…அதான் அப்படியே பழைய வீட்டையும் பார்த்திட்டு போகலாமுன்னு” என்று இழுத்தாள் அனு.



“ஓ! ஏதோ ‘யூ’ல்ல படிக்கிறதா சொன்னாங்களே அந்தப் பொண்ணா நீ” என்று விசாரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார் அந்த பெண்மணி.



“ஆமாம்மா…படிச்சு முடிச்சுட்டு இப்போ ஆசிரியரா இருக்கேன்”



“கொஞ்சம் பொறும்மா” என்று உள்ளே சென்று வந்தவர் வீட்டின், கேட்டை திறந்துவிட்டார்”



“வெளிக் கதவை எப்போதுமே பூட்டியே வச்சிருப்போம்…என்னையும் என் பேரப்பிள்ளையைத் தவிர வீட்டிலுள்ள எல்லாருமே வேலைக்குப் போயிடுறாங்க…திருட்டுக்கு பயந்து கதவை எப்போதுமே திறக்கிறது கிடையாது”



“அதுவும் ஒரு வகையில்ல நல்லதுதான்… வீட்டை மாற்றி கட்டியிருக்கீங்கப் போல..முதலில் இருந்த அடையாளமே தெரியல”



“ஆமாம்மா …இந்த வீட்டை வாங்கியதும் இடித்துட்டு புதிதா கட்டிவிட்டோம்…சரி உங்கம்மா எப்படியிருக்காங்க”



“ம்ம்.. அம்மா நல்லாயிருக்காங்க…வந்து…நாங்க வீட்டை வித்துட்டுப் போனதும் யாராவது தேடி வந்தாங்களா?”



“ம்ம் அப்படியாரும் தேடி வரலேயே…ஆனா .....ஒரு நிமிஷம்” என்று உள்ளே சென்றவர் நீண்ட நேரங்கழித்து சிறிய பெட்டியோடு வந்தார்”



“இதெல்லாம் உங்களுக்கு வந்த கடிதங்கன்னு நினைக்கிறேன்…எப்போதாவது நீங்க வந்தா கொடுக்கலாமுன்னு எடுத்து வைத்திருந்தோம்” என்று அந்தப் பெட்டியை அனுவிடம் கொடுத்தார்.



“ரொம்ப நன்றிம்மா” என்று பெட்டியை வாங்கிக் கொண்டவள் “அப்போ நான் கிளம்புறேம்மா…இல்லன்னா பஸ் கிடைக்காது” என்று அந்தப் பெண்மணியிடம் விடைப்பெற்றுக் கொண்டாள்.



(தொடரும்)

No comments: