Tuesday, February 05, 2008

யாதுமாகி நின்றாய்... பகுதி 3

“பசியாறவில்லையா அருணா”. உனக்கு பிடித்ததுதான், வா..வந்து சாப்பிடு” என்று அழைத்த தாயின் முகத்தைப் பாராமலேயே,

‘பிடித்ததெல்லாம் நிறைவேறியாவிடுகிறது’ என்று முணுமுணுத்தவள்,


“பஸ்சுக்கு லேட்டாயிட்டது” என்று அவசரமாக கூறிவிட்டு வீட்டைவிட்டு வெளியேற கிளம்பியவளை வளர்மதியின் குரல் தேக்கியது.


“நீ இன்னிக்கு வேலைக்குப் போக வேண்டாம், நான் அந்த பையனோடு பேசனும், போன் பண்ணி வரச் சொல்” என்றார், கிட்டதட்ட உத்தரவு மாதிரி அதை மீற அருணாவால் முடியவில்லை.


“உனக்கு பள்ளிக்கு நேரமாகலயா அனு? ஏன் நின்னு வாயப் பார்த்துகிட்டு இருக்கே…போய் கிளம்பு”ஏதோ நல்ல விஷயமாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தவாறு அனு பள்ளிக்கு கிளம்பிவிட்டாள்.


“அம்மா நீங்க நிஜமாத்தான்”


“ஆமாம்” என்று மொட்டையாக முடித்துவிட்டார்.அப்போதைக்கு அருணாவிற்கு அதுவே குதூகலத்தை கொடுக்க…துள்ளிக் குதித்தவாறு தன் அறைக்கு ஓடி கௌதமனுக்கு அழைத்தாள்.
------------------------------


"அம்மா.. அம்மா அருணா எங்கே .. அலமாரியில் இருந்த அவளோட துணியெல்லாம் எங்கே?"


“செத்துப்போய் விட்டாள்”


“என்ன?”“என்கிட்ட அவளப்பத்தி பேசுறது இதுவே கடைசித் தடவையா இருக்கட்டும்” என்று அருணாவின் அத்தியாயத்திற்கு அப்போதே முற்றுப் புள்ளி வைத்து விட்டார். அதற்குப் பிறகு அவரிடம் பேசி பயனில்லை என்று விட்டுவிட்டாலும் மனதில் அவளுக்காக பிராத்தித்துக் கொண்டாள்.


அன்று முதல் அருணாவைப் பற்றி அவளோ…அவள் தாய் பேசியதோ கிடையாது. அனு பள்ளிப் படிப்பு முடிந்து பல்கலைகழகத்தில் நுழைந்தப் போது வளர்மதியும் பினாங்கிலிருந்து மகளோடு தலைநகரில் குடியேறிவிட்டார். அனுவும் தன் பட்டப்படிப்பை முடித்து ஆசிரியத் தொழிலில் ஈடுபடத் தொடங்கிவிட்டாள், இதற்கிடையில் ஆசிரியப் பயிற்சி தொடர்பாக அனு பினாங்கிற்கு சென்று வந்தவுடன் அருணாவப் பற்றி பேச வாயெடுக்க வளர்மதி தடுத்துவிட்டாள். அன்றைக்குப் பேசிய வார்த்தைகளின் இன்று உண்மையிலேயே பலித்துவிட்டது.


“ஐயோ நான் மட்டும்…” ஒவ்வொரு கணமும் இதை நினைத்தே மருகிக் கொண்டிருந்தார் வளர்மதி.


(தொடரும்)

1 comment:

.:: மை ஃபிரண்ட் ::. said...

ரோம்ப நாள் விட்டு படிக்கிறதுனால கதை தச் விட்டு போச்சு.. அம்மாதான் அந்த பையனை கூட்டிட்டு வான்னு சொன்னாங்களே. அப்போ எதுக்கு அவ வீட்டை விட்டு ஓடினாள்?

ஒரு வேளை அடுத்த பகுதியில பதில் இருக்குமோ?? படித்துட்டு வாரேன். :-)